MUTLU BİR SABAHIN FOTOĞRAFI

MUTLU BİR SABAHIN FOTOĞRAFI

Önündeki saksılarda allı yeşilli sardunyalar bulunan pencerenin içinde mutluluk dolu bir odada nefesin var. Yeni verniklenmiş ahşap pervazları yalayan bembeyaz perdelere, bütün evin içine olduğu gibi ellerinin kokusu sinmiş.

Köşedeki küçük raf, rafta sıra sıra duran kitaplar, kitapların hemen önünde, üzerindeki deseni ellerinle çizdiğin büyük cam bardak… Sonra maharetinin bir başka tezahürü olan pencerenin karşısındaki duvarda asılı küçük resim…

Her sabah kalktığında önünde oturduğun masanın üzerindeki fesleğen seni bekler gibi. Okşarcasına dokunuverince, sanki senin kokun yayılıyor odanın içine. Yeni doğmuş güneşin cılız ışıklarının kızıllaştırdığı odanın kapısında kalmış nedense bu gece terliklerin.

Pencerenin önüne konan kuş da benim gibi terliklerine takılmışçasına içeri bakıyor. Kesif bir sessizlik hâkim odanın içine. Güven, dinginlik ve huzur dolu bu sessizliğin bozulması için de bir neden görünmüyor.

Güneş daha bir kendini gösteriyor, cılız ışıkları yerini daha canlılarına bırakırken sıcaklığı da enikonu hissedilmeye başlıyor. Sabah yeli dışarıdaki pembe çiçekli zakkumları hareketlendiriyor. Biraz ilerideki boş alanda tek başına tüm heybetiyle dikilen harnup ağacı, yaprakları rüzgârda oynaşırken üzerine konup kalkan onlarca kuşa hiç aldırmıyor.

Bütün bunları bir fotoğraf karesi gibi dondurup yavaşça kalkıyorum oturduğum yerden. Niyetim seni uyandırıp paylaşmak bu kareyi. İçeri girip de uyuyan yüzünü görünce hemen o anda vazgeçiyorum bu fikirden. Uyanmandan korkarak ilişiyorum yatağın ucuna. Görebileceğim veya gösterebileceğim hiçbir görüntünün bundan daha güzel olamayacağını düşünüyorum.

Nefes alıp verirken düzenli aralıklarla inip kalkan göğsün, nefesinin sesi, anlatılmaz bir mutluluk hissi ile dolduruyor içimi. Tam da bu sırada az önceki fotoğraf karesinin sırrı çözülüyor kafamda. O karedeki renkler varlığınla vücut bulmakta. O dinginliğin, o huzur hissinin, o yoğun mutluluğun, içeride uyuyor olsan da varlığınla, ellerinin dokunuşuyla oluşmuş duygular olduğunu düşünmek, gözlerimi hafifçe yukarı kaldırıp, gülümseme eşliğinde küçük bir şükür selamı vermeme neden oluyor.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.