ÖZLEM

ÖZLEM

Yağmur var dışarıda. Kış gecelerindeki yıldızlı gökyüzünün ayazı yerine yağmurun serinliği var. Islak kaldırımlara vuran sokak lambalarının gecenin karanlığına saçılan ışıltıları ısıtıyor bu kış gecesini.

Pencerelerin buğulanmış camlarının arkasındaki sıcaklık taşıyor sokaklara perdeleri aralayıp. Sıcaklığın bir kısmı duman olup bacalardan gökyüzüne süzülüyor. Apartman kapılarından girildiğinde merdivenlere yayılmış ve henüz kaybolmamış yemek kokuları ısıtıyor insanların içini.

Islak sokaklara düşmüş özlemin gölgesi dans ediyor ışığın altında. Hasret, ıslıkla bir ritim tutturmuş kol geziyor sokaklarda. Bir yanı üşürken insanın hasretle, hayalleriyle ısınıyor diğer yanı. Düşününce, şöyle sırtını geriye yaslayıp gözlerini pencereden dışarıya uzak karanlıklara dikince insan, mutluluğun kolları arasında olduğunu fark ediyor.

Solmuş çiçeklerini yeniden açtıran, tomurcuk olup, filiz olup sürdüren, gecelere sabah, karanlıklara ışık, ayazlara sıcak bir güneş olup doğan bir baharı düşününce, mutluluğun kolları arasında olmanın keyfini sürüyor.

Diliyor ve istiyor ki bütün bunları uzaklara diktiği gözleriyle yaşamak yerine hemen yanında ve hatta gözlerini kapadığı halde bulsun. Islak sokaklara özlemin gölgesi yerine, yan yana atılmış adımlar düşsün.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.