SICAK YORGANIMI ÇEKİYOR ÜZERİMDEN HAYAT

SICAK YORGANIMI ÇEKİYOR ÜZERİMDEN HAYAT

Sıcak yorganımı çekiyor üzerimden hayat. Hayatımın delik deşik olmuş pencerelerinden uğultulu rüzgarlar doluşup, kırık kiremitli çatısından üzerime karlar yağıyor. Bu havada zor bulduğum ve içini nefesimle ısıttığım sıcacık yorganı çekiyor üzerimden hayat.

Her yeni gün bir ucundan tutuyor, sarılıp bürünmek nafile, çekiyor her biri bir yanından. Üstüm açılıyor, üşüyorum.

Gündelik telaşlar alıyor hayallerin, hedeflerin yerini. Büyü bozuluyor. Korkulan oluyor. Her telaş başka bir dakikanın koluna girip günleri amansızca tüketiyor. Tükenen günlerle de kalmıyor. Hayat tükeniyor, hayaller tükeniyor.

Akıntının girdabında bir sağa bir sola, taşlara çarparak ilerliyorum. Her çarpmada yeniden yaralanıyor, yeniden kanıyorum. Doğrular yanlışlara karışıyor, akıntı hızlanıyor. Biraz ilerideki şelaleden uçmamak için bir dal bulmalı suyun kenarında. Tutunmak, ayakta kalmak gerek.

İçimizde kalanlar bir çığ gibi büyüyor. Düzeltmeye, toparlamaya çalıştıkça, o bir zamanların kartopu, hırçın bir çığa dönüşüyor. Önüne ne gelirse yıkıp geçiyor. Büyüyor, yuvarlandıkça büyüyor. Büyüdükçe yıkıyor. Bu çılgın eğimin önünde set olmak gerek.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.